هی.... سلام...
خوبین؟!

چه خبرا؟!

خب بذارید از خود وبلاگ حرفام رو شروع کنم....
دوستایی که قبلا" لطف داشتن و میومدن مستحضر هستند که قالب وبلاگ رو عوض کردم در حالی که اصلا" دوست نداشتم....
من اون قالب سیاه قبلی رو خیلی دوست داشتم و به سختی ازش دل کندم....
کدهای قالب هم کمتر کردم تا با سرعت پایین تر و راحت تر باز بشه....
شاید این کار موقتی باشه ولی حالا با نظر برخی دوستان قالب رو از اون حالت خشونت آمیز و خفقان آور در آوردم...
در مورد نوشته ها هم باید بگم که دیگه سعی میکنم برای مدتی از غم و غصه و تنهایی ننویسم...

آخه می دونید بعضی از دوستان بدجور نگرانم هستند و میگن این روحیه واسه سن تو خیلی خطرناک....

خب اونقدرها هم اوضاع وخیم نیست و من اگه بخوام می تونم تغییر کنم...

خواستن، توانسته....

خب امروز 1 مهر و ما هم بچه مدرسه ای.....

امسال اصلا" حوصله مدرسه رو ندارم به خصوص که تیر و مرداد 5 روز از هفته رو میرفتم مدرسه....

چه کنیم باید بسازیم و بریم...

ای بابا...تابستونم زودتر از اون چیزی که فکرشو کنی رفت....

بذارید داستان مدرسه رفتن پارسالم رو تعریف کنم، شاید جالب باشه....

مامانم ساعت 6:30 میومد صدام میکرد و می رفت....

نیم ساعت بعد با زور و غرغرای مامانم از تختم بلند میشدم....

سری برنامه رو میذاشتم و با اون وضعیت هر روز یه چیزی جا میذاشتم ولی صداشو تو مدرسه در نمیاوردم....
دو تا لقمه هم از اون همه تدارکات صبحانه مامان جون میل میکردم و با غرغرای مامان راهی مدرسه میشدم....

1 ربعی که تو ماشین بودم یه نگاه به درس ساعت اول مینداختم و یه ذره هم به سر و وضع آشفتم  (که هر کی میدید وحشت میکرد) میرسیدم...

با این چیزایی که تعریف کردم مسلم که مدرسه هم دیر میرسیدم....

هر روز یا باید زیر زیرکی میرفتم یا باید با زور نگهبان دم در میرفتم برگه میگرفتم....

تازه بعضی وقت ها هم که موفق میشدم نگهبان رو جا بذارم، گیر دبیر اون ساعت میفتادم و باید هی بالا پایین میکردم تا مجوز ورود به کلاسم صادر بشه....

هر دفعه که میرفتم پیش ناظممون برگه بگیرم؛ می گفت: امینی بازم تو. آخه چقدر میخوابی ؟! خب یه ذره زودتر بیدار شو....منم تو جواب اکثر موقع ها سکوت می کردم و برگه رو میگرفتم و در میرفتم تا بیشتر حرف نشنوم...

بالاخره وارد کلاس میشدم.....

وقتی میدیم که از درس یه ذره عقب موندم، سرم رو میذاشتم رو میز و میخوابیدم و نمی دونید سر همین خوابیدن تو زنگ اول چه ماجراهای خنده داری برام پیش اومده....

یه دبیر شیمی داشتیم که هر دفعه می دید قیافم خواب آلوده ازم درس میپرسید و فقط سر کلاس اون بود که سعی میکردم نخوابم و سرحال باشم.تازه نمی دونید سرحال بونم چه جوری بود...

خلاصه زنگ اول رو میگذروندیم و زنگ های دوم و سوم یه ذره خواب از سرم میپرید و زنگ چهارم بعد از نهار دوباره خوابم می گرفت....

درس خوندنمونم که نگو و نپرس....

همیشه 1 ربع، 20 دقیقه ی زنگ تفریح رو درس میخوندم و به دوستام که میگفتم تو خونه درس نمی خونم باورشون نمیشد و میگفتن خالی می بندی....

فقط سر امتحانای ترم بود که نهایتا"  1، 2 ساعت مفید درس میخوندم و اونم واسه اینکه استرسم کم بشه.تازه اون 1، 2 ساعت هم پشت سر هم نبود چون من 24 ساعته کتاب همرام بود و هر چند ساعت یه 10، 15 دقیقه می خوندم...

امیدوارم امسال دیگه اینطوری نباشه و یه ذره بتونم به این درس نخوندنا و وضعیت بهم ریخته سر و سامون بدم....

یادتون نره در مورد قالب نظرتون رو بگین....

موضوع کلی رو میگم تا اگه دوست داشنتی بخونی.

موضوع کلی: داستان آشنایی یه دختر و پسره کم سن و سال تو پارک و دوران دوستیشون و .....

داستان شبیه یک زندگی حقیقی است و فقط داستان نیست بلکه برگه هایی ورق خورده از دفتر زندگی فردی نسبتا" آشنا برای من است.این داستان طی بیش از ده سال اتفاق افتاده....

تا حد امکان خلاصه نوشتم وگرنه حاشیه زیاد داشت....

درسته طولانی ولی بخونی بد نیست....

شروع داستان:

این دفعه هم مثل همیشه یه بهونه دیگه پیدا کرده بود... سری خودشو مرتب و شیک کرد و دست خواهرشو گرفت و از خونه زد بیرون...

تو راه یه عالمه چرت و پرت یا به قول ما امروزی ها تیکه شنید.سر پارک که رسید یه آدم الاف ولش نکرد،جلشو گرفته بود و گیر داده بود که یبا با هم دوست بشیم.طرفم حق داشت اینطوری کنه چون با یه دختر خوشگل و خوشتیپ برخورد کرده بود.

بالاخره بعد از یه ذره بگو مگو با هم سه تایی راه افتادند. خواهر کچیکه بغل طرف بود و برای اینکه از دستش راحت بشن گذاشتنش تو زمین بازی و رفتن رو یه صندلی، دو نفری نشستن.

هر کی از جلوشون رد میشد (مخصوصا" اونایی که مسن تر بودند) یه نگاه بد و سنگین می کرد و بعضی وقت ها هم یه حرف هایی واسشون زمزمه می کردن و به راهشون ادامه می دادن ولی اونا بدون کوچکترین اعتنایی نشسته بودن و نگاهشون نشون می داد که هر کدومشون دارن به یه چیزی فکر می کنن و هر از گاهی چند تا جمله بینشون رد و بدل می شد.

بعد از چند دقیقه ای رفتن مغازه و یه چیزی واسه خوردن گرفتن، منم که دیگه خسته شده بودم دنبالشون نرفتم و برگشتم خونه و بقیه اتفاق های اون شب رو ندیدم.....

دیر تر از همیشه اومد خونه ولی هیچ کس بهش حرفی نزد. وقتی وارد اتاقم شد زودتر سلام کردم و اونم جوابمو داد،بعدش با خنده بهش؛

گفتم:بد نگذره!هر وقت بخوای میری و هر وقت بخوای بر می گیردی.

اونم با خنده جواب داد: نه تو نگران نباش، اصلا" بد نمی گذره. اتفاقا" امشب از همیشه بیش تر خوش گذشت.

 - خب تعریف کن ببینم امشب چی شده که اینقدر بهت خوش گذشته؟!

- راستش.... اومممممم... امشب با یه پسره دم پارک آشنا شدم و گفت که نمی خواد آشناییمون همینجا تموم بشه.

پسر خیلی خوشتیپ و جذابییه،واسه منو آجی هم خیلی خرج کرد.

خیلی جالب بود، فکر نمی کردم دیگه تا این حد با من راحت باشه و از اینکه بهم اعتماد کرده بود واقعا" خوشحال  بودم....

خلاصه داستان از اون شب شروع شد و ادامه پیدا کرد...

متین هر چند وقت یه بار واسش کادو می خرید و اونم با دیدن کادوها فکر می کرد که بهترین دوست رو داره. فقط اون کادوهای وسوسه کننده و گرون قیمت نبود که نیلوفر رو به طرف پسره می کشید. علاوه بر اون، متین همیشه ابراز محبت و علاقه می کرد. مهم تر از همه سنی که جفتشون داشتند خیلی حساس بود و باعث می شد که بیش تر در مقابل هم جلوه کنند.

چند وقتی رو به خوبی خوشی سر کردن تا یه روز که....

نیلوفر با یکی دیگه رفته بود بیرون و دوست متین اونا رو دیده بود.زود ماجرا رو کف دست متین گذاشت. پسری هم که با نیلوفر بوده باز دوست میتن بود.روز بعد متین دوستش رو با اون رو در رو کرد و نیلوفر هم با فهمیدن ماجرا دست و پاش رو گم کرد و در رفت.بعد از یه هفته جدایی با منت کشی مقصر آشتی کردن..

بعد از مدتی دوباره یه اتفاقی شبیه همین ولی با کمی تفاوت برای متین رخ داد که اونا رو یک،یک مساوی کرد.

روز قرار نیلوفر یه ربع زودتر رفت سر قرار که دید....

بعد از چند روزی قطع را بطه با به غلط کردن افتادن متین اوضاع سروسامون گرفت و بهم قول دادن که دیگه در حق هم خیانت نکنن.

هه... اونا عاشق شده بودن.

این وسط منم شده بودم ضبط صوت نیلوفر و هر وقت داشتم درس میخوندم منو روشن میکرد تا اتفاق هایی رو که افتاده رو بهتر و دقیق تر از خودشون ضبط کنم ولی حیف که درس ها و درگیری های کار، جایی واسه فکر کردن و کمک کردن رو واسم نمی گذاشت و برای همین هیچ وقت از خودم نمی گذرم.

بعد از دو سال، مادر و پدرمون رو در جریان گذاشت و اونا در عین نا باوری مخالفت کردن. بیچاره ها حق داشتن؛ آخه نیلوفر فقط شانزده سالش بود و یا د نگرفته بود که چه جوری عواطفش رو دخالت بده.

با گذشت چند ماهی که همش درگیری بود به قول خودشون بهم رسیدن.

خواهر کچولوی من از درس خوندن باز موند، کسی که همیشه شاگرد ممتاز بود. همیشه هم در حال دعوا با خانواده ی متین بود.

عشق بازی بچگانه، چشماشونو کور کرده بود و فقط می خواستن با هم باشن.

با تمام مشکلاتی که پیش اومده بود وقتی که نیلو هجده و متین بیست و یک ساله بود، به آرزوشون رسیدن و چشن عروسی گرفتن.

دو ماه اول با هم خیلی خوب بودن ولی بعد از اون روز به روز بی توجهی و بچه بازی های آقا بیش تر میشد.

دوباره شروع کرده بود با این و اون بگرده اما نیلوفر غافل از همه چیز همچنان عاشق...

دو سال بعد گند کاراش با یه اس ام اس در اومد.

اون شب مثل همیشه دیر اومده بود و زود رفت خوابید. واسه گوشیش این اس ام اس اومد: نه عزیزم هنوز نخوابیدم.کاری داشتی؟!.... بعدش گوشی زنگ خورد و نیلو گوشی رو برداشت و حرف نزد و فهمید کسی که زنگ زده دختره....

نمی دونی چه شری به پا شد. حتی کارشون به دادگاه هم رسید...

نیلو هم بعد از اون شب و اتفاق های مشابه همون شب، کم کم نسبت به متین بی تفاوت  شد واینقدر پیش رفت تا شد مثل خودش... هر روز با یکی... بچه ی بدبختشون هم حروم شد و از بین رفت.

خودتون نتیجه بگیرید.....

به نظر من هزار تا نتیجه داره....

طاعات وعبادات همه قبول حق....

گفتم: به نظر تو دوست داشتن بهتره يا عاشق شدن؟

گفت: دوست داشتن... 

گفتم: مگه ميشه همه آدما دلشون مي خواد عاشق بشند.

 گفت:اون كس كه عاشقه مثل كسي ميمونه كه داره تو دريا غرق ميشه

اون کس كه دوست داره مثل اين ميمونه كه داره تو همون دريا شنا ميكنه

و از شنا كردنشم لذت مي بره.

 تو چشماش نگاه كردمو گفتم: تو چي،تو عاشقه مني يا منو دوست داري؟

 خيلي آروم گفت:

من خيلي وقته غرق شدم....

من دیوونه رو باش که نفهمیدم تو بی رحمی
 تمام مشکلم اینه که حرفامو نمی فهمی
 منو باش که نفهمیدم تو بی ذوقی بی احساسی
 دروغ بود اینکه می گفتی تو هم محو گل یاسی

من دیوونه رو باش که شکستم با شکست تو
 تو چه مردابی افتادم یه عمره با دو دست تو 

من دیوونه رو باش واسه تو گریه می کردم
 تو رو باش که نفهمیدی تو شعرم گم شده دردم

من دیوونه رو باش که به پای چشم تو سوختم
 ولی بعد یه کم بازی تو با من بد شدی کم کم

من دیوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم
باهات موندم ، باهات ساختم ، واست سوختم ،‌واست مردم
 

من دیوونه رو باش که به اخمای تو خندیدم
 همش یک گل تو باغچم بود اونم آخر واست چیدم

 من دیوونه رو باش که به خوبیم عادتت دادم
 شکستی قلبمو اما ندیدی رنگ فریادم
 

من دیوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم
 خوشی رو تو خودم کشتم ، ولی با چشم تو موندم

 من دیوونه رو باش که کشیدم ناز چشماتو
چه قد تلخه بدون تو ، چه قدر سخته برام با تو

من دیوونه رو باش که خیال کردم تو مجنونی
تو حتی اسم مجنونم ، نه آوردی ،‌ نه می دونی

 من دیوونه رو باش که قد دنیا دوست دارم
 نه اما من دوست داشتم حالا که از تو بیزارم

من دیوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده
تو حرف عاشقونم رو شنیدی ، حاضر آماده

 من دیوونه رو باش که نشستم منتظر ،‌رسوا
 زدی تو زیر قولاتو ، گذاشتی باز منو تنها
 منو باش که نفهمیدم منو دیگه نمی خواستی
 چه قدر دیوونه ای راستی ،‌چه قد دیوونه ام راستی
 منو باش که با یه آهنگ می خواستم مهربونتر شم
 زدی تیر و توی ذوقم نداشتی حوصله بازم

من دیوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم
 چه قدر دیوونه تر چون باز ، تو رو اینجا خطاب کردم

 من دیوونه رو باش که ،‌درسته خیلی دیوونم
جهنم می رم اما نه ، کنار تو نمی مونم
 اینم یه نامه ی ابری ، به امضای یه دیوونه

 فقط بیچاره اون کس که ، یه عمر با تو می مونه